"Αυτοκυοφορία" / Λογοτεχνικό Ημερολόγιο 2019 Περιοδικού Κέφαλος

Αυτοκυοφορία

Όσα έλεγε ο ήλιος

τα κατασπάραζαν οι ανηφοριές.

Όσα αθώωνε το βλέμμα

τα πότιζε ενοχή ο πόνος.

Τρελή η σάρκα

λαχταρούσε ανέγγιχτες ηδονές.

Η γη φύτευε έρωτα

για να καρπίσει αγάπη.

Η θάλασσα έσπερνε πόθο

για ν’ ανθίσει ζωή.

Μισόκλειστες οι ματιές

φιλοτεχνούσαν τον πίνακα του χρόνου.

Έκανα να μυρίσω τον ανθό των άστρων

και ραντίστηκα με σταγόνες καημού.

Σύρθηκα ως τα οργωμένα χώματα

και βούρκωσα από την απεραντοσύνη της γης.

Κουρασμένα τ’ αγγίγματα

κέντησαν με αναστεναγμούς

τις δανεικές στιγμές.

Κι αν καλέσω την αλήθεια

να ταξιδέψει στης ψυχής τους ουρανούς;

Φοβάμαι πως γονατιστή θα κλάψει

μέσα στις στροφές των αδιάβαστων ποιημάτων.

Τι θα απογίνω; με ρωτώ

κι η απάντησή μου επιστρέφει

στης μήτρας την παρθενική αύρα.

Ξέρω καλά, ότι εκεί,

στα αθώα αρώματα θα αναπαυτώ,

εκεί, μέσα σε στίχους και στροφές αλύτρωτων ποιημάτων

θα κυοφορήσω πάλι έναν άλλο εαυτό μου

Το ποίημα "Αυτοκυοφορία" της Ιωάννας Α. Αγγελή 

περιλαμβάνεται στο Λογοτεχνικό Ημερολόγιο 2019

του Λογοτεχνικού Περιοδικού Κέφαλος.

7 μέρες δημιουργίας, Α΄ Παγκόσμιο Βραβείο Ποίησης

7 μέρες δημιουργίας    

                                       

…Και εγένετο φως! Και εκάλεσεν ο Θεός το φως ημέραν.

Το στερέωμα εποίησε και χλόισε τη γη,

καρπίζοντάς την με σπόρους βλογημένους.

Απάνω της απόθεσε ζώα, πουλιά και κήτη.

Τον ήλιο, τ’ άστρα, την πανσέληνο

ταξινόμησε στον ουρανό με χάρη.

Και εκάλεσεν αυτό σύμπαν! Ω! Θεού δημιουργία!

Ω! Σύμπαν αεικίνητο, φιλόξενο στον κόσμο,

αβίαστα αγκαλιάζεις το τώρα, το πριν και το μετά…

Εν δε την ημέρα έκτη, κατ’ εικόνα Θεού, εγένετο ο άνθρωπος!

Ανεκτίμητος, αρμονικός, αείβιος!

Ευλογημένος και κυρίαρχος επί όλων των υπάρξεων.

Μέρος του κόσμου, ηγέτης του κόσμου,

μ’ ανάστημα αυτάρεσκο και ταπεινή πνοή.

Έχοντας όραμα αυτεξούσιο δόμησε τον κόσμο

με λευτεριά, ρητορική, φιλοσοφία και τέχνες.

Με επιστήμες, πολεμιστές, ήρωες γενναίους,

μ’ Αγίους όσιους, αγνούς, με Μάνες αντρειωμένες.

Άνθρωπε, κόσμε ευρύχωρε, ανθεκτικέ στη θλίψη

που γεφυρώνεις στου χρόνου τον Παράδεισο

το παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Εσύ, που γερνάς στα χρόνια και στων εποχών το άπειρο

την αθωότητα με τον πόνο συμβιβάζεις.

Ως κλειδούχος, στα χέρια σου κρατάς τη γέννηση

και τη ζωή θηλάζεις με στοργή.

Στα σωθικά σου το εφήμερο κηδεύεις

που τον δρόμο έχασε για της αιωνιότητας το φιλί.

Πενθείς το θνητό που στο πρόσωπο χαράκωσε τ’ αθάνατο,

αλλά και το φθαρτό πενθείς που στη μήτρα

αρνήθηκε να μπει για να ξαναγεννηθεί σπουδαίο.

Κόσμε ευγενικέ, βάρβαρε κόσμε,

τα χώματα λησμονημένων πατρίδων στα ακροδάχτυλα περιδιαβαίνεις

και στις άγρυπνες παλάμες σου συγχωρείς

αμαρτήματα ενδόμυχα, πάθη αδήωτα, αρνησίθεες βλαστήμιες.

Όλα τα συγχωρείς, όλα τα δικάζεις

και μες στην απεραντοσύνη σου αυτή

καρτερικά προσμένεις του Θεού, την όγδοη μέρα αναδημιουργίας.

Κόσμε εσύ!...

Το ποίημα της Ιωάννας Α. Αγγελή "7 μέρες δημιουργίας",

τιμήθηκε με το Α΄ Παγκόσμιο Βραβείο ποίησης,

από την Αμφικτιονία Ελληνισμού,

στον 8ο Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό με θέμα:

"Ο κόσμος μας στη θεωρία του χρόνου (παρελθόν, παρόν, μέλλον)".
(ήταν και το θέμα του Ε΄ Παγκόσμιου Συνεδρίου των Αμφικτιόνων)
Το ποίημα περιλαμβάνεται 
και στην Ανθολογία του Η΄ Παγκόσμιου Ποιητικού Διαγωνισμού
 της Αμφικτιονίας Ελληνισμού.

"Κάλεσμα Δικαίωσης", Γ΄ Παγκόσμιο Βραβείο Ποίησης

Φωτογραφίες από την τελετή βράβευσης 

του 9ου Παγκόσμιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού ΕΠΟΚ

στην Πρεσβεία της Κύπρου,
21 Ιουνίου 2019

Γ΄ Παγκόσμιο Βραβείο Ποίησης / Αθήνα, 21 Ιουνίου 2019

Κάλεσμα Δικαίωσης

Αδάκρυτη, αμέρωτη, με βηματισμό παρθένας κόρης

στοχάζομαι πλάι στο νωθρό το κύμα.

Καρτερώ το αύριο που θα φέρει το φως.

Δικαιώνω τη νύχτα που όνειρα σμιλεύει.

Εγκυμονώ συντρίμμια

και με ανώδυνο τοκετό τα ξεγεννώ στο σκοτάδι.

Εισπνέω ζωή και εκπνέω θάνατο.

Στης Οδύσσειας τους αφιλόξενους τόπους

σπέρνω οράματα, για να βλαστήσουν έργα.

Στου ανύσταχτου Ορφέα τις χορδές

επιτάσσω λησμονημένους απόηχους

και χαιρετίζω τις Μούσες.

Με την άλμη του ιδρώτα μου

ποτίζω τα άλικα γεράνια

και σιγοπερπατώ στου ηλιοβασιλέματος τη θύμηση.

Ο Φλεβάρης την αλκυόνη καλεί να φέρει τον ήλιο και πάλι.

Αυτόφωτες μέρες μου που σεργιανάτε;

Ζητώ, ελπίζω και διαπραγματεύομαι το λεύτερο πέταγμά μου.

Εσείς, ηγέτες του κόσμου, κοιτάξτε, ακούστε, μυρίστε!

Αθώες ψυχές χρεώθηκαν τον πόνο.

Συμφιλιωμένες με την αρπάγη της μοίρας

περπατούν ανυπόδητες σε άγνωρους δρόμους.

Αλίμενα καράβια με τσακισμένη την πλώρη

πλευρίζουν στα ανυπόταχτα βράχια

κι ο φάρος ημιφώτιστος θρηνεί την ορφάνια τους.

Η θάλασσα αδέσμευτη ξεβράζει καημούς

κι ο ουρανός αγέραστος τον χρόνο γητεύει.

Πάνω στην πέτρα, μέσα στο δάκρυ, δίπλα στη σκέψη,

εικονίζονται οι ανεπίδοτες ευθύνες.

Πολίτες του κόσμου, γιατί σωπαίνετε;

Κραυγάστε στο δείλι! Η βόλεψή σας ντιβάνι έστρωσε

στων προσδοκιών σας τους φόβους.

Ανοίξτε τους ουρανούς, τη θάλασσα μερώστε,

να ζωντανέψουν χαμόγελα,

ν’ αναθαρρέψουν οι πληγές, οι σιωπές να φωνάξουν.

Κι εσείς ποιητές, πού είστε στον κόσμο;

Πάρτε την πένα και εξομολογηθείτε!

Κατοικήστε στις καρδιές, στα σώματα, στις άνεργες παλάμες.

Δαμάστε τον πόνο, τον έρωτα υμνήστε

και με την ιερότητα των στίχων σας πατρίδες λευτερώστε.

Το ποίημα "Κάλεσμα Δικαίωσης" της Ιωάννας Α. Αγγελή

τιμήθηκε με το 3ο Παγκόσμιο Βραβείο Ποίησης σε ελεύθερο στίχο,

από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων Ελλάδας, 

στον 9ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό.

Η τελετή απονομής πραγματοποιήθηκε 

την Παρασκευή 21 Ιουνίου 2019, στις 3μμ, 

στην Πρεσβεία της Κύπρου / Σπίτι της Κύπρου στην Αθήνα.

Ακάνθινη λησμοσύνη από την ποιητική συλλογή Ανάπεμψις πραεία της Ιωάννας Α. Αγγελή

Το ποίημα Ακάνθινη λησμοσύνη περιλαμβάνεται 

στην ποιητική συλλογή της Ιωάννας Α. Αγγελή 

Ανάπεμψις πραεία, Εκδόσεις Αγγελάκη, 2019

Ποίηση : Ιωάννα Α. Αγγελή

Ζωγραφική : Δημήτριος Α. Σκλείδης

Μουσική : Σταμάτης Σπανουδάκης